Ρώσοι Σκακιστές: Ίσως οι Σημαντικότεροι Όλων των Εποχών

Ανά τους αιώνες σε πολλά είδη αθλημάτων αναδεικνύονται αθλητές με λαμπρό άστρο. Στο σκάκι οι άνθρωποι αυτοί έχουν συνήθως καταγωγή από τη Ρωσία. Μερικοί από αυτούς είναι ο Αλεξάντρ Αλιέχιν, ο Ανατόλι Καρπόφ, ο Γκάρι Κασπάροφ. Επίσης, ο Βίκτορ Κορτσνόι, η Αλεξάνδρα Κοστένιουκ, ο Βλαντίμιρ Κράμνικ, η Βέρα Μέντσικ, η Ελισάβετ Μπικοβα, ο Μιχαήλ Μποτβίνικ. Και τέλος η Όλγα Ρούμπζοβα, ο Βασίλι Σμίσλοφ και ο Αλεξάντερ Χάλιφμαν.

Αναλυτικότερα, ο Αλεξάντερ Αλεξάντροβιτς Αλιέχιν ήταν Ρώσος και τέταρτος παγκόσμιος πρωταθλητής. Υπήρξε φημισμένος για το επιθετικό ύφος στο παιχνίδι του. Ο Ανατόλι Γεβγκένιεβιτς Κάρποφ είναι Ρώσος συγγραφέας και πολιτικός. Κατέχει τον τίτλο του γκραντμαίτρ στο σκάκι και είναι δωδέκατος Παγκόσμιος Πρωταθλητής.

Θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος όλων των εποχών. Δεν είναι άλλος από τον Γκάρι Κίμοβιτς Κασπάροφ. Συγγραφέας στο επάγγελμα και πολιτικός ακτιβιστής, βρισκόταν στην πρώτη θέση της λίστας της Διεθνής Σκακιστικής Ομοσπονδίας (FIBE) για πάνω από 20 χρόνια. Το 2006 διαγράφηκε από τη λίστα, επειδή έμεινε ανενεργός για πάνω από ένα χρόνο.

Ο Βίκτορ Λβόβιτς Κορτσνόι είχε και αυτός τον τίτλο του γκρανμαίτρ και ήταν συγγραφέας. Είναι από τους κορυφαίους παίκτες σκακιού που δεν κατάφεραν να γίνουν ποτέ παγκόσμιοι πρωταθλητές, αν και ήταν υποψήφιος για τον τίτλο συνολικά 10 φορές.

Επόμενος παίκτης είναι ο Βλαντίμιρ Μπορίσοβιτς Κράμνικ, παγκόσμιος πρωταθλητής από το 2000 μέχρι το 2007. Το 2007 πήρε την 3η θέση. Ο Μιχαήλ Μοϊσέγιεβιτς Μποτβίνικ, 6ος παγκόσμιος πρωταθλητής, έγινε ευρέως γνωστός ως ο πατέρας της μοντέρνας σκακιστικής σχολής. Ο Βασίλι Βασίλιεβιτς Σμισλόφ ήταν συγγραφέας, βαρύτονος και κατείχε και αυτός τον τίτλο του γκρανμαίτρ. Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής την περίοδο 1957 με 1958. Τέλος, ο  Αλεξάντερ Χάλιφμαν είναι συγγραφέας, προπονητής και φυσικά κατέχει τον τίτλο γκρανμαίτρ. Έχει υπάρξει παγκόσμιος πρωταθλητής την περίοδο 1999 με 2000.

Στις γυναικείες μορφές του αγωνίσματος την σκυτάλη παίρνει η Αλεξάνδρα Κονσταντίνοβνα Κοστένιουκ με τον τίτλο γκρανμαίτρ. Η Κοστένιουκ υπήρξε πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια. Έπειτα η Βέρα Μέντσικ έγινε η πρώτη παγκόσμια πρωταθλήτρια στις γυναίκες. Έλαβε μέρος σε διεθνή τουρνουά με σημαντικά ονόματα αντιπάλων. Είναι η κορυφαία σκακίστρια στις γυναίκες όλων των εποχών. Επόμενη είναι η Ελισαβέτα Ιβάνοβνα, η οποία ήταν στο επάγγελμα μηχανικός τυπογραφίας και συγγραφέας. Ήταν η 3η παγκόσμια πρωταθλήτρια στις γυναίκες. Και τέλος η Όλγα Νικολάεβνα Ρούμπζοβα αναδείχθηκε 4η παγκόσμια πρωταθλήτρια στις γυναίκες το 1956 με 1958.

Όλοι αυτοί οι αθλητές είχαν ως στόχο να ξεπεράσουν τα όριά τους σε ένα άθλημα δύσκολο. Ένα άθλημα που χρειάζεται υπομονή, επιμονή και καθαρό μυαλό. Πολλοί από αυτούς διακρίθηκαν σε περιόδους δύσκολες για την ανθρωπότητα. Επέδειξαν με αυτό τον τρόπο σε όλους εμάς ότι η προσήλωση στον στόχο είναι αυτή που καθορίζει τον νικητή στο τέλος της παρτίδας.

Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο που αξίζει να αναφερθεί είναι το γεγονός ότι για κάποιες από αυτές τις γυναίκες ήταν ακόμη πιο δύσκολος ο δρόμος προς την κορυφή. Είναι γυναίκες που αποφάσισαν να ακολουθήσουν αυτό το άθλημα ενάντια σε μεγάλα ονόματα.

Ίσως οι άνθρωποι αυτής της χώρας να έχουν μεγαλύτερο πάθος για το σκάκι από άλλες χώρες, ίσως πάλι και όχι. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το άθλημα αυτό με την πάροδο των χρόνων γίνεται ακόμη πιο δημοφιλές, όχι μόνο στη Ρωσία αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κασπάροφ – Καρπόφ: Δύο Αυθεντίες Για τον Τίτλο του Νικητή

Για ένα χρονικό διάστημα περίπου τεσσάρων δεκαετιών, ο παγκόσμιος τίτλος στο σκάκι άνηκε στους Σοβιετικούς. Μέχρι την ημέρα που εμφανίστηκε ο Αμερικανός θρύλος Μπόμπι Φίσερ. Σε μια εποχή όπου η νίκη στο σκάκι αποτελούσε μονόδρομο για τους αντιπάλους του Ψυχρού Πολέμου, ο Φίσερ έκανε το αδιανόητο. Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί ένας Σοβιετικός να ανακόψει την ξέφρενη πορεία, αποκαθιστώντας με αυτό τον τρόπο την τιμή της χώρας.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Ανατόλι Καρπόφ. Αν και μόλις 24 ετών, κατάφερε να αναδειχθεί επάξια πρωταθλητής απέναντι στον σπουδαίο Βίκτορ Κορτσνόι, παίρνοντας έτσι το χρίσμα για την μάχη του 1975. Στην αναμέτρηση αυτή αντίπαλοι θα ήταν ο Καρπόφ και ο Φίσερ. Όμως ο Φίσερ, αντιδρώντας στην παγκόσμια ομοσπονδία για το σύστημα με το οποίο θα έβγαινε ο νικητής ,παραιτήθηκε από την υπεράσπιση του τίτλου. Συνεπώς, ο Καρπόφ γίνεται ο πρώτος σκακιστής που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή χωρίς να κουνήσει τα πιόνια του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Καρπόφ να αναδεικνύεται ξανά και ξανά πρωταθλητής για εννιά συνεχόμενα χρόνια.

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1984 έκρυβε μια έκπληξη. Υπήρχε νέο σύστημα διεξαγωγής που διαρκούσε δύο χρόνια. Με αυτή την διαφοροποίηση κατάφερε ο άγνωστος μέχρι τότε Γκάρι Κασπάροφ να γίνει απόλυτος κυρίαρχος. Το 1980 ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής εφήβων και μέχρι το 1982 σκαρφάλωσε στο νούμερο 2 της παγκόσμιας κατάταξης. Ήταν πίσω δηλαδή μόνο από τον Καρπόφ. Ως άπειρος παίκτης δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα, μιας και στους προκριματικούς αγώνες και στους αγώνες νοκ αουτ συνέτριψε τους αντιπάλους του. Πήρε με αυτό τον τρόπο το εισιτήριο για την τελική αναμέτρηση.

Η αναμέτρηση έγινε στις 10 Σεπτεμβρίου 1984, όπου αντίπαλοι ήταν ο Κασπάροφ και ο Καρπόφ. Ο νεαρός τότε Καρπόφ είχε δώσει δείγματα της επιθετικότητάς του, της φαντασίας και των ρίσκων που έπαιρνε στο παιχνίδι του. Αντίθετα με τον αντίπαλό του, ο οποίος διακρινόταν για τους ψυχρούς υπολογισμούς στην τακτική του. Και ως χαρακτήρες ήταν άκρως αντίθετοι μεταξύ τους. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν το μαύρο και το άσπρο στην σκακιέρα της ζωής. Όσο αντισυμβατικός και εκρηκτικός ήταν ο Κασπάροφ, τόσο χαμηλών τόνων και διπλωμάτης φάνταζε ο Καρπόφ.

Νικητής στο παιχνίδι αυτό ήταν αυτός που θα κέρδιζε πρώτος έξι νίκες. Όση αξιοσημείωτη εξέλιξη και να είχε ο 21 ετών διεκδικητής, φάνταζε το μεγαλύτερο αουτσάιντερ απέναντι στον 33 ετών κάτοχο του τίτλου. Οι παρτίδες διαδέχονταν η μια την άλλη σε έναν αγώνα δίχως τερματισμό. Χρειάστηκαν 32 παρτίδες για να καταφέρει να πάρει μια νίκη ο διεκδικητής.

Πέραν των νικών και των ισοπαλιών, σε μια αναμέτρηση για γερά νεύρα οι παίκτες δεν ρίσκαραν ιδιαίτερα. Ήταν τέτοια η πνευματική και ψυχολογική φθορά που δεν έχει υπάρξει όμοια σε τέτοιο επίπεδο. Οι δύο παίκτες είχαν να αντιμετωπίσουν και την πίεση χρόνου. Είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας κατά την διάρκεια αυτού του 5μηνου αγώνα, με πιο σοβαρά αυτά του Καρπόφ. Εισήχθη στο νοσοκομείο τρεις φορές και έχασε 9 κιλά. Γι’ αυτό η παγκόσμια ομοσπονδία αποφάσισε πως σημαντικότερο όλων είναι η υγεία των παικτών και διέταξε την οριστική διακοπή του αγώνα. Ο Κασπάροφ αντέδρασε οργισμένα, αλλά η μάχη μεταξύ γιγάντων έλαβε τέλος, 158 ημέρες μετά την έναρξή της και χωρίς να αναδείξει νικητή.